Michael, row your boat ashore
Welkom op de afscheidsblog voor Michael van Os, hoofdredacteur van Adformatie. Na bijna twee decennia op de woeste golven van de reclamejournalistiek, draagt hij op 1 december het commando over en zet hij definitief voet aan wal.

Wil je herinneringen aan Michael kwijt of hem advies meegeven voor de toekomst, post dan een bericht op deze blog. Dat kan door contact op te nemen met Marc van Gurp: webmaster@adformatie.nl . Je krijgt dan persoonlijke registratiegegevens om in te loggen en te posten. Je kunt natuurlijk ook altijd op bestaande postings reageren.

Opeens was je vertrokken. Gek eigenlijk, lang tevoren was bekend dat je ons in december zou verlaten. Maar ja, de dagelijkse beslommeringen van elke week een blad maken. Dan is het zover, heb je je laatste dag erop zitten. En is er van echt afscheid nmen eigenlijk geen sprake geweest. Donderdag had wellicht gekund, tijdens de officiele receptie. Maar zoveel mensen die je willen spreken, de hand willen drukken. En zoveel mensen die jij wilt spreken.
Dus heb ik je eigenlijk niet met zoveel woorden kunnen zeggen wat ik wel had willen doen. Michael, zes jaar hebben we samengewerkt. Je was niet altijd gemakkelijk om mee om te gaan, er zijn mensen die je lastig vonden. Maar persoonlijk ben ik je gaandeweg meer gaan respecteren. Vanwege je onderkoelde, Britse humor, vasthoudendheid als journalist, betrokkenheid, bureaukennis, inzet, nou ja, voor alles wat al vele malen is genoemd.
Maar wat ik nog het meest waardeer, is wat je nooit hebt gedaan: vragen stellen als er gezondheidsproblemen waren met mijn zoontje. Als vader van drie gezonde kinderen weet je dat er op dergelijke momenten geen uitweg is. Op je eigen manier liet je blijken daar begrip voor te hebben, door af en toe (bijna terloops) te informeren ‘hoe het nu ging’. Maar vooral door duidelijk te laten blijken dat er wat jou betreft alle begrip was voor m’n zorgen. Ook al is het werk voor jou zelf nog zo belangrijk. Respect! zegt de jeugd tegenwoordig, geloof ik.
Michael, ik wens je veel gezondheid toe voor jou en je dierbaren.

In de Vondelkerk werd Michael van Os onderworpen aan een Barend & Van Dorp-kruisverhoor, uitgevoerd door het redactieteam. Voor wie er niet bij was, of het niet kon verstaan:

Q: Je had afgelopen jaar een groot interview met Media Markt. Klopt het dat je toen met een dvd-recorder naar huis bent gegaan?
A: Nee.

Q: Heb je wel eens een bericht uit het blad gehouden om iemand te beschermen?
A: … Ja!

Q: Doen je handen inmiddels pijn van al dat masseren?
A: Ja.

Q: Had je jezelf de laatste jaren niet voorgesteld als hoofdredacteur van een krant of opinieblad?
A: Nee.

Q: Denk je dat Léon van Adformatie een mediablad gaat maken?
A: Nee.

Q: Heb je tegen Pietro, Jacques en Walter ooit nee durven zeggen?
A: Ja!

Q: Wiseguy?
A: Nee.

Q: Molblog?
A: Nee.

Q: UPC?
A: Nee!

Q: Bestaat de papieren Adformatie nog over vijf jaar?
A: Ja.

Q: Je hebt toch geen iPod, he?
A: Nee.

Q: Wil je nog op een vraag terugkomen?
A: [Dit bijdehante antwoord is ons allemaal ontschoten. Who helps us out?]

Voor diegene die tijdens het feest te zat waren om te luisteren:

Misheard Lyrics:
Like a motorboat ashore
Original Lyrics:
Michael row the boat ashore.

Misheard Lyrics:
Michael Rowe, the boat is sure
Original Lyrics:
Michael row the boat ashore

Misheard Lyrics:
Michael rode the Polish whore.
Original Lyrics:
Michael row the boat ashore.

Misheard Lyrics:
My goat knows the bowling score, hallelujah
Original Lyrics:
Micheal row your boat ashore, hallelujah

Van amiright.com

Dag Michael,

In een cybercafe in zonnig Nairobi zag ik op Villamedia dat je afscheid neemt. Voor mij was jij altijd de personificatie van Het Grote Gevaar Je hebt mij en collega’s bij ReclameWeek regelmatig geinspireerd net even dat stapje harder te lopen voor een nieuwtje. In mijn tijd bij ReclameWeek gingen altijd de nodige vloeken over de redactie als ADFO de primeur had gekregen en niet wij. Groot feest was het als Wij een verhaal kregen dat Jullie vervolgens niet bleken te hebben. Je was goed voor onze vechtlust. Nog tevredener waren we natuurlijk als we hoorden dat ‘Michael’ het helemaal niet leuk vond. Inmiddels werk ik alweer ruim drie jaar vanuit Nairobi als Afrika correspondent voor diverse (dag-)bladen en tijdschriften. De Nederlandse mediawereld volg ik zijdelings en aan die Adfo-en-ReclameWeek-tijd denk ik vaak nog met veel plezier terug. We komen elkaar vast nog eens tegen ergens in de wereld. Het ga je goed! Arjen Westra.

Ook al is het officiële afscheid nu, donderdagvond, dat betekent niet dat dit weblog het einde beleefd. Juist niet. Een site zoals deze kan Michael nog lang plezier van hebben.
Laten we het hier nog een tijdje levendig houden.
Je kunt nog altijd inloggegevens aanvragen. Of reageren.
En ongetwijfeld zal Michael ook flink gaan reageren.

Michael dankt jullie allen met dit filmpje zoals die nu op adformatie.nl staat.

Ik ben freelancer in de mediahoek, Michael zit vooral in die gekke bureauwereld. Ik had daarom meestal niet zo heel veel met De Hoofdredacteur te maken. Vandaar dat de indruk dat het hier een vriendelijke figuur op leeftijd betrof waar alle scherpe kantjes in de loop der jaren van zijn afgesleten, relatief lang kon blijven bestaan. Maar je hoort wel eens wat: je kunt je wel degelijk snijden aan deze op het eerste gezicht aimabele éminence grise (lees ook andere bijdragen op deze log). Michael ís ook aimabel, alleen niet altijd. Heb ik me laten vertellen, want ik ben zelf nooit serieus met hem in botsing gekomen.
Het zal wel iets te maken hebben met de manier waarop hij tegen zijn werk aankijkt. Hij neemt het – op zijn zachtst gezegd – nogal serieus. Als hij meent dat anderen er luchtiger mee omgaan, gaat er iets mis, is mijn theorie. Zijn passie for the job heeft natuurlijk wel tot iets geleid.
Als je de naam Adformatie noemt, gaan alle deuren voor je open. Wijder open dan voor publieksbladen met een – bij het grote publiek – bekendere naam, heb ik gemerkt. Adformatie wordt gerespecteerd. Zelfs een miljardair/topman van een multinational uit de VS die ik een keer voor ‘Adfo’ mocht interviewen was dankbaar dat hij in zo’n gerenommeerd blad kwam te staan.
Dat moet voor een heel groot deel aan Michael te danken zijn. Wat ik bijvoorbeeld knap vind is dat hij in het toch wel kleine wereldje, waar je de persoon die je vandaag in een stuk behandelt morgen weer tegenkomt, toch nog kritisch durft te zijn. Als je als journalist ruzie kreeg met een geïnterviewde die eiste dat die en die kritische noot diende te worden verwijderd, en anders zou hij het met ‘Michael’ opnemen, dan wist je dat je je nergens zorgen over hoefde te maken. En dat is niet met alle hoofdredacteuren zo.

Mischa de Bruijn

Dag Michael,
Geniet van je nieuwe vrijheid!
Een persoonlijk en aardig mailtje stuurde je me op mijn vraag of Adformatie nog freelancers nodig had. De mails met opdracht die daarna volgden, kreeg ik vaak op zaterdagochtend en meestal met een relativerende kwinkslag!
Het ga je goed en schrijf ze!
Dag,
Mirjam Keunen

In de bijna vijf jaar dat ik als correspondent voor Adformatie werk, heb ik Michael één keer mogen ontmoeten, en heb ik één keer ruzie gehad. De ontmoeting was kort, want kort voor deadine. Mijn vraag over wat voor verhalen er eigenlijk moesten komen uit Brussel, werd schouderophalend beantwoord: “Europa. Dat wordt toch steeds belangrijker?” En af en toe eens iets uit het Belgische reclamewereldje, dat was ook goed. Sindsdien verliepen de contacten uitsluitend per mail. De hoofdredacteur/workaholic liet zich kennen door ook in weekeinden om acht uur ‘s morgens achter de pc te kruipen en mails te beantwoorden. De berichten waren kort, staccato, zinnen werden niet afgemaakt en eindigden met … Zo van, dat weet je ook wel. Zoek het maar uit. Per mail stuurde Michael me naar spijkerbroekverkopers (“doe je eens wat anders”), naar reclamejongens die Vlaanderen in Nederland zouden gaan verkopen en naar een alcohollobbiist in Brussel. Die laatste eiste rectificatie, want was onjuist geciteerd. Michael haalde er de schouders over op, plaatste de ingezonden brief, gaf me een alinea voor een naschrift en ging over tot de orde van de dag.
De ruzie verliep volledig per mail en liep dan ook al snel uit de hand. Het onderwerp doet even niet ter zake, maar in de berichten over en weer werd geen enkele concessie gedaan. Tot de Hoofdredacteur er genoeg van had en op een chique manier een einde maakte aan het gezeur. Ik heb dat op prijs gesteld.
Ik wens je veel sterkte bij het afkicken de komende maanden.
Remco de Jong
Brussel